Catuaí
Krzyżówka Caturry i Mundo Novo z Brazylii. Wydajna, kompaktowa i odporna na wiatr, o solidnej, czekoladowej filiżance.
Profil w filiżance: czekoladowy orzechowy łagodny słodki
Catuaí to brazylijska krzyżówka Caturry i Mundo Novo, wyhodowana z myślą o połączeniu wydajności z kompaktowym pokrojem. Niskie krzewy dobrze znoszą wiatr i deszcz, co czyni tę odmianę praktyczną w trudniejszych warunkach. Występuje w wersjach o żółtych i czerwonych owocach (Catuaí Amarelo, Catuaí Vermelho).
Filiżanka Catuaí jest zwykle solidna i przystępna - czekoladowa, orzechowa, łagodna, o umiarkowanej kwasowości. To nie jest odmiana, która onieśmiela złożonością, ale dobrze poprowadzona daje czystą i przyjemną kawę, szczególnie cenioną w blendach.
WCR wskazuje na wysoki plon i kompaktowy pokrój przy podatności na rdzę. Catuaí to jedna z najczęściej uprawianych odmian w Brazylii, spotykana też w Hondurasie i Kostaryce.
Catuai spotkasz głównie w kawach z Brazylii i Hondurasu, często jako podstawę tańszych, czekoladowo-orzechowych profili (35-50 zł za 250 g). Występuje w wersji czerwonej i żółtej (kolor dojrzałego owocu), a na etykietach bywa wymieniana obok Mundo Novo i Bourbona jako trzon brazylijskiego blendu farmy.
To krzyżówka Mundo Novo x Caturra wyhodowana w brazylijskim instytucie IAC: po pierwszej odmianie wzięła wydajność, po drugiej niski wzrost ułatwiający zbiór maszynowy. W filiżance stawia na słodycz i ciało zamiast kwasowości, dlatego świetnie znosi ciemniejsze wypały, mokę i espresso - i równie dobrze gra w mleku. Do jasnego przelewu wybieraj partie z wyższych farm (1000 m n.p.m. wzwyż) - tam Catuai potrafi zaskoczyć żywszą, jabłkową kwasowością i czystszym finiszem.
Nazwa pochodzi z języka guarani (catuaí - „bardzo dobry”) i dobrze oddaje pragmatyzm tej odmiany: w Brazylii to do dziś jeden z filarów zbioru maszynowego, a w Ameryce Środkowej - rdzeń wielu farm rodzinnych. Czerwona i żółta wersja różnią się minimalnie; więcej zmienia wysokość uprawy i obróbka. Podatność na rdzę pozostaje słabym punktem - w Hondurasie częściowo wyparły ją przez to odporne Lempira i Parainema.